پس لرزها همدم لحظه های پاییزی

دیروز روستای محل کارمون پس لرزه 3 ریشتریآمد، خیلی عجیب بود، اول انفجار بعد لرزش ساختمان، شانس آوردیم ابتدایی ها پایینبودند، اونها روزهای عادی موقع پایین آمدن از راپله مصدوم دارند وای به حال شرایط اینجوری .... دبیرستانی ها هم زود در رفتند، با وجود اینکه مانور زلزله بهشون گفتیمدرصورت امکان پناه بگیرن بهتره، باز گوش نکردند، دو تا از دبیرها خیلی ترسیده بودنددر حال غش بودند که یکی از دخترا رفت از آبدارخونه براشون آب آورد، بهشون گفتم شماباید بچه ها را دلداری بدین نه اینکه اینها براتون آب بیارند، تازه گریه هم میکردند، دبیر ریاضی بارداره، بنده خدا وایساده بچه ها بیان بیرون بعد خودش آمده، روحیه ش هم از همه بهتر بود، در عرض چند دقیقه اولیا همه ریختند تو حیاط مدرسه، نگران بچه هاشون بودند. دیگه کسی حاضر نشد به ساختمان برگرده مدرسه را تعطیل کردیم.

ترکهای تازه تر اضافه شد به ترکهای قدیمی، خدا به دادمون برسه این روستا روی گسل واقع شده و پس لرزه هاش شدیده

خلاصه حلالمون کنید امیدی به شهادت در راهشغل شریف معلمی هست :)

چند روز پیش یه گونی کلیپس آوردند که بینبچه ها توزیع کنم، آخه کلیپس به چه درد زلزله زدها میخوره، ساندیس آوردن هیچکی نخورد،گندیده بود، الان چند کارتون ساندیس تو انبار رو هم گذاشتیم.

بیسکویت آوردند، اندازه پر کاهی وزن نداشت، وقتی بوی کنسرو بادمجانش بهت بخوره تا سه روز از غذا خوردن میفتی، خلاصه هر چه بدرد نخوره دهیار میفرسته برای من کهبین بچه ها توزیع کنم که رو دستشون نمونه ... شب تو حیاط مردم کیسه لباس کهنه میریزند. خونه هامون خراب شده ولی خدا را شکر لباسداریم بپوشیم، زلزله ما را نمی کشه اما با این کاراشون ما رو سکته میدن....

مردم ایران خوب کمک کردن دستشون درد نکنه اما مدیریت خوب نبود...
پاییز را نفهمیدیم چگونه گذشت، اینقدر خونه مون ترک داره که هیچ جایی امنی برای خواب نداریم، با هر پس لرزه ترکها بیشتر و عمیقتر میشه، شبها کنار میز می خوابم، دو تا لیوان میذارم که از صداشون بیدار بشم اما صبح بیدار میشم زلزله نگار را نگاه می کنم میبینم پس لرزه آمده و من اونقد خسته بودم که بیدار نشدم...

دبیر شمی هم بارداره، بنده خدا تو زلزله دست چپش شکست دست راستش هم انگشتش شکست اما خدا را شکر کوچولوش سالم مونده...